Leven in een zorgunit: Monique en Jean Pierre delen hun verhaal

Een huis dat uit de hemel kwam vallen: zo omschrijven de kleinkinderen van Monique (75) en Jean Pierre (77) hun nieuwe woonst. Na een vruchteloze zoektocht naar een betaalbaar appartement in Dilbeek, hakte het koppel de knoop door: ze lieten een BEN-woonunit van 50 m² in de achtertuin van hun eigen woning plaatsen. 

Wat bracht jullie op het idee van een zorgwoning?

“Eigenlijk was het een samenloop van omstandigheden. Hoewel we tijdens de bouw van onze woning in 1983 alles hadden voorzien om er levenslang te wonen, waren we toch aan het kijken naar andere mogelijkheden. Een van de opties was een appartement. Maar dan moest dit wel voldoen aan een aantal voorwaarden, zoals: een groot terras, een eigen parkeerplaats en in de buurt van onze bestaande woning. En dat alles binnen ons budget.” 

“Maar die zoektocht liep op niets uit. Niet lang daarna wijzigde de gezinssituatie van een van onze dochters. Daardoor zocht ze een woning voor haar en haar vier kinderen en zo is de bal aan het rollen gegaan.”

Waarom kiezen voor een woonunit in de tuin en niet voor een aanbouw of kangoeroewonen?  

“We hebben een tijdje samen in de woning gewoond, maar we misten privacy. Een aanbouw was trouwens niet mogelijk. De indeling van het huis leent zich daar niet voor en de kostprijs zou veel hoger liggen. Daarnaast vonden we zo’n woonunit in de tuin wel interessant.”

“We kenden het principe al omdat een van onze andere dochters tijdens de verbouwing van haar woning de bestaande garage had omgevormd tot een woonunit. Dus zijn we de markt wat gaan verkennen. De meeste units waren voor ons te smal, werden ter plaatse gemonteerd of de isolatienormen voldeden niet. De unit die we nu hebben, voldoet aan alle BEN-voorwaarden en is de breedste die we konden vinden.”

Hoe verliepen het papierwerk en de plaatsing?

“We hebben bij de gemeente geïnformeerd naar de mogelijkheden. Om de volledige 50 m² aan oppervlakte voor de zorgwoning te kunnen benutten, moesten de bestaande serre en het tuinhuis volledig verdwijnen. Ook dienden we zelf de eerste aanvraag in om een zorgunit te mogen plaatsen in de tuin. Hierdoor mag de unit drie jaar vergunningsvrij in de achtertuin staan. Die periode mag een keer verlengd worden met nog eens drie jaar.” 

“Maar daarna heeft STiDO, de bouwfirma, de volledige regie overgenomen. Zij wisten precies wat er moest gebeuren. De plaatsing verliep erg vlot: om tien uur ‘s avonds arriveerde de kraan en om middernacht de unit. De plaatsing zelf duurde niet lang en alle nodige voorzieningen waren er. Onze kleinkinderen konden niet wachten om het huis te bewonderen dat uit de hemel kwam vallen.”

Hoe bevalt het compact wonen in een woonunit?

“Met 50 m² hebben we ruimte genoeg. De unit is ook heel praktisch ingericht en voorzien voor als we hulp nodig hebben. Zo zijn de deurbreedtes en de doorgangen ruim genoeg om er met een rolstoel door te kunnen en zijn de sanitaire ruimtes aangepast. De grootste aanpassing voor ons was het meubilair. Alles moest nieuw gekocht worden, zodat het in de unit past. Dus dat was wat zoeken en kostte wat tijd.”

“Daarnaast staan er ook nog heel wat spullen in het hoofdhuis en delen we bijvoorbeeld de wasmachine. We missen wel wat opbergruimte, maar hebben nog een garage die we kunnen gebruiken. En je moet je sociale mindset wel een beetje aanpassen. We kunnen wel een extra koppel ontvangen om te komen eten of een apero doen met acht gasten, maar meer niet. Gelukkig hebben we wel een grote gedeelde tuin.”   

Wat is goed om te weten als je een woonunit overweegt?

Voor iedereen die een soortgelijke stap overweegt heb ik een tip: begin er mee als je nog fit en mobiel bent. Hou er daarnaast ook rekening mee dat een verhuis een enorme klus is waar veel bij komt kijken. Het dwingt je namelijk om afstand te nemen van spullen die je in de loop der jaren hebt verzameld. En dat kan best confronterend zijn. Maak ook goede afspraken met alle betrokkenen zodat de neuzen dezelfde kant op staan. We zijn eigenlijk een samenwerkende vennootschap.”

Was de investering in een woonunit het waard?

“Ik denk het zeker wel. Voorlopig wonen we zelfstandig zonder extra hulp, maar die is er wel als dat nodig zou zijn. Wat de kosten betreft, is dit een slimme keuze die de druk op zowel de gemeenschap als op onszelf en onze dochters aanzienlijk verlaagt. Als je naar een traditioneel verzorgingstehuis moet, praat je over heel andere bedragen. Die kosten liggen vele malen hoger. Mocht een van ons dement worden of de situatie onveilig worden, dan verandert de zaak. Maar zolang het op deze manier kan, zouden we nergens beter kunnen zitten dan hier.”