Binnenkijken: Eigentijdse nieuwbouwwoning met omgekeerde indeling

Voor het ontwerp van zijn woning vond architect Jean-Yves Jehoulet inspiratie in het bouwperceel zelf. Om optimaal te genieten van het omliggende landschap, keerde hij het klassieke model om: de slaapkamers kwamen beneden te liggen, de leefkamers boven. Enkele subtiele ingrepen geven de woning een uniek cachet.

Best case scenario

Het was geen liefde op het eerste gezicht tussen Jean-Yves Jehoulet en dit bouwperceel in de provincie Luik, maar de ligging en de interessante prijs deden de architect overstag gaan. Zowel de helling als de oriëntatie van het terrein (met het zuiden aan de straatkant) leken hem in eerste instantie niet bepaald troeven. "Uiteindelijk hebben deze beperkingen me net geholpen. Er was mijns inziens maar één ontwerp mogelijk." Daarnaast wilde de architect koste wat het kost volgende principes hanteren: zien zonder gezien te worden, de woonkamer aan de noordzijde, de keuken als centrale plek van de woning én een kantoor aan huis. Verder was een minimalistische stijl een conditio sine qua non.

Het zadeldak, een onverwachte meevaller

Om zijn woning geen al te imposante proporties te geven en in de achtertuin zo min mogelijk schaduw van het gebouw te hebben, had Jean-Yves Jehoulet een plat dak in gedachten. Maar dat was buiten Stedenbouw gerekend. De architect moest zijn plannen hertekenen en een zadeldak voorzien. Hetgeen uiteindelijk een aanwinst zou blijken. Het zadeldak, dat overigens zeer discreet oogt, biedt extra plafondhoogte waardoor de leefruimtes en het architectenbureau een pak ruimer aanvoelen. Daarnaast kon de architect op het zuidelijke schild van het hellende dak fotovoltaïsche panelen installeren. De panelen zijn vrijwel onzichtbaar vanaf de straat en voorzien in de elektriciteitsbehoefte van het hele gezin.

De helling als leidraad

De woning is in de helling gebouwd. De eerste bouwlaag is half ingegraven: een slimme zet. De voordeur geeft toegang tot een bijzonder praktische hal, waar plafondhoge opbergkasten ook dienstdoen als scheidingswand tussen de hal en de slaapkamers. Die bevinden zich aan de voorzijde van het gebouw, aan de zuidkant, en bieden een laag uitzicht op de tuin. De inkomhal leest als een open boek: de zwevende houten trap geeft het parcours aan dat leidt naar de woonkamer op de verdieping. De trap die baadt in natuurlijk licht, doet het strakke karakter van de hal alle eer aan. Als een gelijkvloerse woning

"De volumetrie is eigenlijk heel klassiek," vindt de architect. Desalniettemin is het huis origineel in meer dan een opzicht. Als je achteraan in de tuin bent, zie je slechts één niveau, dat van de leefruimtes en het architectenbureau. Dat zorgt voor een open gevoel van licht- en luchtigheid. Een effect dat nog wordt versterkt door het grote overdekte ‘promenadeterras’ dat de kantoorruimte scheidt van de rest van de woning.  Het terras dat een adembenemend uitzicht biedt, vormt een verlengstuk van de woonkamer die is opgetrokken in pure loftstijl. 

Volop indirect licht

"Het rijkelijk binnenstromende natuurlijke licht is ideaal. Je wordt nooit verblind door de zon, je hebt geen last van de hitte in hartje zomer en je hebt geen inkijk vanaf de straat." Vandaar dat de architect zowel het aantal als de grootte van de ramen in de voorgevel tot een minimum heeft beperkt en vooral heeft ingezet op indirect licht. Het ruim bemeten overdekte terras dat het huis in tweeën deelt, fungeert als een natuurlijke lichtschacht. Het architectenbureau en de leefruimtes (aan weerszijden van de schacht) krijgen licht via openingen die niet op de straat zijn gericht. 

Black and white

De inrichting is een toonbeeld van soberheid: de alomtegenwoordige tinten zwart en wit kunnen het uitstekend vinden met het massieve eikenhout en het gepolijste beton. De open keuken die uitgeeft op de eetkamer, vormt het hart van de woning. Daaromheen liggen twee andere kamers: de gezellige (op het noorden gerichte) woonkamer met zicht op de tuin en een praktische, op het zuiden georiënteerde wasruimte waar de was op natuurlijke wijze kan drogen. Via grote schuifdeuren die in het decor opgaan, kan je de woonkamer en de wasruimte op elk moment aan het oog onttrekken.

Roestige gevelbekleding en ‘cassettevensters’

De architect wilde een duidelijk onderscheid tussen de onderbouw en de verdieping. Daarom bekleedde hij het onderste gedeelte van de woning met staal dat hij in een zoutoplossing liet roesten. Een relatief makkelijke klus, aldus Jehoulet, die beweert geen handige Harry te zijn. Het resultaat is alleszins veel betaalbaarder dan cortenstaal. Nogal wat ramen - zoals de slaapkamerramen in het souterrain, het verticale lintraam in het kantoor en de ramen in de naar de tuin gerichte leefruimtes - hebben roestoranje lijsten die perfect aansluiten bij de kleur van de stalen gevelbekleding. Ze steken als ‘cassettes’ uit de gevel.

Subtiel evenwicht

De architect had een hedendaagse, neutrale woning voor ogen. Een levendig huis waarin geleefd mag worden. Hoewel de woning discreet is, trekt ze toch de aandacht van voorbijgangers. De buurtbewoners vragen Jean-Yves Jehoulet weleens of hij "dat grote gat nog gaat dichten", daarbij doelend op het overdekte promenadeterras. Ten huize Jehoulet zijn harmonieuze verhoudingen aan zet. Een subtiel evenwicht dat we ook terugvinden in de open ruimte onder het zwevende kantoor.