Kan ik prijs huis houden als ik via notaris verkoop? (Beantwoord op 17-09-2004)

De notaris gelast zich doorgaans kosteloos met de tekoopstelling. Enkel werkelijk gemaakte publiciteitskosten worden aangerekend. Er wordt dus geen verkoopscommissie aangerekend (tenzij dat uitdrukkelijk wordt afgesproken). De notaris maakt publiciteit via aankondigingen, internet en een bordje "te koop" dat jij op het pand plaatst. Hij zal tevens, waar mogelijk, mond-aan-mond-reclame maken. Hij ontlast jou van vele telefoontjes en vragen om informatie, waardoor liefhebbers je niet om de haverklap lastig vallen. Hij bespreekt samen met jou de "richtprijs" en verwijst de liefhebbers vervolgens naar jou door voor de bezoeken (doorgaans 'echte' liefhebbers, geen overtollige bezoeken dus). Hij zal uiteraard ook de verkoopovereenkomst opstellen, kosteloos. DE OPENBARE VERKOOP: Dit is een heel andere aanpak. Er wordt geen "richtprijs" kenbaar gemaakt en de liefhebbers bepalen zelf de prijs door hun biedingen op de zitdagen. De openbare verkoop geschiedt volgens de plaatselijke gebruiken. In het Leuvense wordt doorgaans verkocht in twee zitdagen: de inmijning (eerste zitdag) en, veertien dagen later, de toewijzing (tweede zitdag). De inmijner (hoogste bieder op de eerste zitdag) heeft recht op een inmijningspremie van 1%, te weten 1% op zijn hoogste bod op de eerste zitdag. Deze premie wordt door de definitieve koper betaald bij de notaris, samen met de andere aktekosten. De notaris stort deze premie door aan de inmijner onder aftrek van tien procent ontvangstloon. De verkoper heeft steeds het recht om het goed terug te trekken uit de verkoop en dus niet toe te wijzen, als hij vindt dat de prijs onvoldoende is. In een "dragende" markt, zoals heden ten dage, kan de openbare verkoop aangename verrassingen tot stand brengen. Het volstaat twee bieders te hebben die het goed absoluut willen kopen en waardoor de prijs in vele gevallen tot ver boven de normale verkoopprijs zal stijgen. De verkoper betaalt geen kosten voor de openbare verkoop. Alle kosten zijn lastens de koper, ook deze van de publiciteit. Enkel als de verkoper het goed uit de verkoop terugtrekt moet hij de werkelijke publiciteitskosten voor de twee zitdagen betalen (affiches, aankondigingen, internet), pakweg 1.000 euro. Maar zelfs een niet geslaagde openbare verkoop (wat hooguit tien procent van het aantal openbare verkopingen uitmaakt) is niet verloren, want publiciteit moet men toch maken.Vaak komt dan achteraf een koper opdagen. De koper moet de prijs betalen binnen een korte termijn, doorgaans zes weken (terwijl dit bij een verkoop uit de hand doorgaans drie à vier maanden is). De voorbereiding voor een openbare verkoop duurt pakweg anderhalve maand, waarna met de publiciteit kan begonnen worden. Het is theoretisch mogelijk eerst uit de hand te koop te stellen en dan openbaar, maar dit wordt afgeraden. Immers, de openbare verkoop is een geheel andere aanpak, psychologisch ook. De verkoper bevindt zich in een sterkere positie: hij kent de waarde (doorgaans via een schatting van de notaris) maar hoeft deze niet mee te delen. Hij kan rustig afwachten wat de biedingen zullen opleveren. De koper heeft deze essentiële informatie niet en moet met zijn bod naar boven komen. Dit leidt, zoals gezegd, in vele gevallen tot zeer mooie resultaten. Als de vraagprijs natuurlijk (via een poging om uit de hand te verkopen) al heeft gecirculeerd is de kans op welslagen van een openbare verkoop veel minder. Vandaar dat u best meteen de keuze maakt: openbaar of uit de hand.