Karen en Wim bouwen moderne kubuswoning met extra dimensie in het interieur

Strakke balkvolumes garanderen een maximaal ruimtegebruik maar ogen vaak banaal. Voor de architect bestaat de kunst er dan in een expliciete meerwaarde toe te voegen aan het interieur. Een opdracht waarin Nele Cloots en Eva Koch met deze woning met brio zijn geslaagd.

Het huis van Karen en Wim ligt in een doodlopende straat van een heterogene verkaveling in een gemeente ten noorden van Antwerpen. De eigenaars hadden een voorkeur voor een strakke, sobere stijl en hun wensen waren vrij klassiek: een wit gepleisterde, energiezuinige, open gezinswoning, met veel raampartijen, daglicht en ruimte. Van buitenaf ziet het huis eruit als een strakke witte kubus.

Verticaliteit

Om te vermijden dat de woning een ‘klassieke' witte kubuswoning ging worden, besloot architecte Eva Koch samen met haar toenmalige vennoot Nele Cloots het interieur een extra dimensie te geven. “De ruimtelijke eenvormigheid op de benedenverdieping hebben we doorbroken door de zithoek in de woonkamer lager te nestelen. Deze ingreep geeft de keuken en eetkamer extra hoogte, en zorgt in de zithoek voor een unieke, intiemere beleving te midden van de andere functies.” Door het toevoegen van die verticaliteit binnen het geheel van de in elkaar vloeiende ruimtes ontstaat een bepaalde speelsheid, die de woning aangenaam en gezellig maakt.

Er zijn nog een aantal andere elementen die dit huis dankzij een vernuftige indeling een bijzonder cachet meegeven. Te beginnen met de op het eerste gezicht wat onverwachte plek van de glazen inkomdeur: centraal in de voorgevel. Met die positie structureert ze duidelijk het voorste deel van de woning, met links ervan een bureau, rechts de inkom met de toegang tot de rest van de woning, en er recht tegenover drie treden die rechtstreeks naar de zithoek leiden. De gang naar de keuken en eetkamer achteraan zit niet tegen de buitenmuur. Die plek wordt ingevuld door een groot wit blok waarin de dienstruimtes verzameld zitten: een toilet, de wasplaats en een berging die via een verborgen deur toegang geeft tot de keuken. Dit technisch blok is ook van buitenaf bereikbaar.

Open maar toch gesloten

De architecturale keuze voor de vide bepaalt uiteraard ook het ruimtegebruik op de verdieping. De volle eikenhouten trap, die tussen de wanden van de gang en de zithoek recht naar boven loopt, geeft uit op een multifunctionele ruimte die uitkijkt op de keuken en leefruimte beneden. Deze open ruimte dient als bureau maar ook als speelplek voor de kinderen.

De rest van de verdieping laat zich, net als het gelijkvloers, kenmerken door een niet alledaagse indeling. Geen nette opeenvolging van kamers, telkens gescheiden door wanden, maar een clevere opdeling die het midden houdt tussen open en gesloten. Zo zijn de twee kleine kinderkamers van de rest van de verdieping gescheiden door een kastenblok waarin op de uiteindes hun badkamer en een toilet zijn ondergebracht. Ertussen zit nog een bergruimte/technische ruimte. Ook de twee kamers onderling zijn van elkaar gescheiden door kasten. Via schuifdeuren kunnen ze van elkaar en van de rest van de verdieping afgesloten worden.

De slaapkamer van de ouders bevindt zich aan het andere eind van de woning, met zicht op de tuin. Net als bij de kinderkamers zit ze afgezonderd van de rest van de verdieping door een blok met de badkamer en de dressing, dat haaks staat op het volume van de kinderen. The finishing touch op de verdieping is het twee meter brede terras in ipé dat over quasi de hele lengte van de woning – ruim 15 meter – doorloopt. Ideaal om op zonnige dagen even de rust op te zoeken.